Bolo Pretu -- Het familiegeheim

De bruidstaart ofwel ‘Bolo Pretu’ wordt traditioneel gemaakt voor bruiloften en andere speciale gelegenheden zoals een doop of een communie. De ‘zwarte taart’ gaat tot zestig jaar terug in de tijd en is razend populair op Curaçao. Maar voordat de authentieke Antilliaanse taart werkelijk op tafel staat, is er heel wat werk gedaan en tijd verstreken.
Fotografie: Daphne Vermeulen

Niet te koop in de winkel

De Bolo Pretu is niet te koop in de winkel, maar veel Antilliaanse families kennen het geheim van dit recept.
Voor het maken van de zwarte vruchtentaart heb je minimaal twee weken nodig: de vruchten malen, hete stroop maken van suiker en water en dit over de vruchten gieten. Is dit geheel afgekoeld, dan mag de sterke drank erover en roeren maar. Vervolgens is het zaak om dagelijks de bolo te bekijken om er zonodig extra likeur bij te doen om hem sappig te houden. Dit proces van sappig houden duurt minimaal twee weken. Laat het niet komen tot drie maanden, want dat wordt de zwarte cake te bitter. Als de taart vervolgens twee uur op lage temperatuur in de oven heeft doorgebracht, is hij klaar en houdbaar tot sint-juttemis, zelfs buiten de ijskast. De taart is trouwens het lekkerst als hij niet te vers is.

Slapen in de keuken

Jeritza Beaumont maakte haar eerste Bolo Pretu voor de communie van haar dochter. Uit pure noodzaak maakte ze hem helemaal alleen. Haar leermeester liet het op het laatste moment afweten. ‘Over de telefoon kreeg ik uitleg over de ingrediënten, de tijden en de vruchten: pruimen, dadels, limoen, papaja, ananas, rode en groene kers, mango en nog veel meer. Ik was doodnerveus en mijn keuken had slechts één oven en was klein.
De Bolo Pretu was groot en kon alleen in stukken om en om in de oven. Er zat maar een ding op: slapen in de keuken zodat ik steeds op het juiste moment de taart kon wisselen. Op de dag van de communie ging de bolo erin als koek en werd ik overstelpt met complimenten. Ik was dolblij.’ Sinds die dag maakt Jeritza overheerlijke ‘dushi’ Bolo Pretu voor iedereen en voor elke gelegenheid.

Imitatie

De vele vruchten die de bolo kent, maar ook de likeur en brandy’s zijn - zoals veel producten de laatste tijd prijzig geworden. Een verklaarbare reden voor de steeds groter wordende vraag om een imitatie Bolo Pretu. Net zo lekker, bijna niet te onderscheiden van de echte en iets minder bruin. De truc is om kostbare vruchten achterwege te laten. ‘Natuurlijk is het jammer als ik geen echte Bolo Pretu mag maken, maar ik begrijp het wel. Alles is zo duur geworden.’

Cultuur en gewoonte

‘Het maken en eten van de bolo is een traditie geworden.
En iets wat een traditie is, is cultuur’, vertelt Jeritza. ‘Na het huwelijk wordt de taart in een stukje zilverfolie aan de genodigden meegeven: voor de dag erna of voor over een jaar of twee. Zo gaat het al jaren. Een andere gewoonte is het invriezen van de kop van de bruidstaart. Een jaar later wordt dit stuk, uiteraard na ontdooien en opnieuw versieren, alsnog opgegeten ter viering van het eerste huwelijksjaar.’